Dpp #4 Kiedy autor robi krok wstecz

Tydzień temu wra­ca­łam z bra­tem do domu z przy­ję­cia sio­strze­ni­cy, dzię­ki cze­mu dowie­dzia­łam się w jaki spo­sób ruszyć ze swo­im opo­wia­da­niem do tomi­ku z Sza­dym. Dodat­ko­wo wyja­wił mi szcze­gó­ły, któ­re popsu­ły moją książ­kę. I co teraz?

Na wstę­pie zazna­czę, że nie pole­cam pro­wa­dzić rese­ar­chu do książ­ki pro­wa­dząc samo­chód. Po pierw­sze jeste­ście moc­no roz­ko­ja­rze­ni przy inten­syw­nym ruchu na dro­dze, po dru­gie nie może­cie zano­to­wać waż­nych infor­ma­cji, przez co część ucie­ka w eter. Sama omal nie wje­cha­łam moje­mu ojcu w tyłek na świa­tłach w Wej­he­ro­wie. Na moje szczę­ście wyha­mo­wa­łam na styk 😊.

Nie pole­cam tak­że pro­wa­dze­nia rese­ar­chu wyłącz­nie z inter­ne­tu, albo po napi­sa­niu pierw­szej wer­sji manu­skryp­tu. Fak­tycz­nie, każ­dy pra­cu­je jak mu wygod­niej, ale uwierz­cie mi, że w ten spo­sób będzie­cie mie­li wię­cej do nad­ra­bia­nia. Ja w tym momen­cie muszę prze­ro­bić powieść od środka.

Bez­płat­ne infor­ma­cje w inter­ne­cie są bar­dzo czę­sto ogól­ne. Jasne, może się tra­fić dobre źró­dło, ale w moim przy­pad­ku tak się nie­ste­ty nie sta­ło. Dopie­ro po wni­kli­wej i dłu­giej roz­mo­wie z bra­tem pozna­łam pra­cę w poli­cji w moim regio­nie. Oka­za­ło się też, że gdy­bym pisa­ła wyłącz­nie na fak­tach to moja książ­ka urwa­ła­by się w poło­wie, albo nie mia­ła­by pra­wa bytu. Nie­ste­ty, w tym przy­pad­ku muszę nagiąć zasady.

Wszę­dzie dobrze gdzie nas nie ma. Żału­ję, że (na razie) nie mogę być pisa­rzem, któ­ry pra­cu­je z poli­cją w tere­nie, ale z dru­giej stro­ny, jak znaj­dzie­cie kon­kret­ne źró­dło to może­cie z nie­go czer­pać w nie­skoń­czo­ność. Sama mam dostęp i do tech­ni­ka kry­mi­na­li­sty­ki i do poli­cjan­tów z wydzia­łu kry­mi­nal­ne­go. Gdy­bym się posta­ra­ła mia­ła­bym też infor­ma­cje z pre­wen­cji i innych dzia­łów – wszyst­ko zale­ży od naszej inwen­cji twórczej.

Moje prze­my­śle­nia (na dzi­siaj) są takie, żeby przed więk­szym pro­jek­tem sko­rzy­stać nie tyl­ko z inter­ne­tu (fakt – zawsze może­cie mieć pyta­nia w odnie­sie­niu do prze­czy­ta­nych infor­ma­cji i to może stwo­rzyć cie­ka­we ścież­ki w powie­ści), ale tak­że z ludzi. Oni wie­dzą naj­le­piej, jak to jest w ich zawo­dach. I może­cie powie­dzieć, że się wymą­drzam, bo mój brat jest w poli­cji, więc mi łatwiej, ale przez rok infor­ma­cje zdo­by­wa­łam bez jego pomo­cy. Mia­łam taki czas w życiu, że nie przy­zna­wa­łam się do pisa­nia, a to spra­wi­ło, że musia­łam szu­kać źró­deł spo­za krę­gu rodziny.

Oczy­wi­ście muszę zazna­czyć, że infor­ma­cje, któ­re poda­je mi brat są ogól­ne, doty­czą pra­wa, zwy­cza­jów w poli­cji, a nie kon­kret­nych spraw. Cwa­niak uni­ka szcze­gó­łów. Pew­nie wie, jak to jest mieć w rodzi­nie aspi­ru­ją­ce­go pisa­rza. Wszyst­ko, co nam się powie może zostać wyko­rzy­sta­ne w książ­kach, lub opowiadaniach.

I tak, naj­ła­twiej jest pra­co­wać z krót­ki­mi for­ma­mi. Naj­pierw napi­sać, a póź­niej je reda­go­wać przy pomo­cy bet, albo infor­ma­to­rów. Nie mówię, że musi­cie przed pisa­niem prze­pro­wa­dzać dogłęb­ny rese­arch, bo są i pisa­rze, któ­rzy radzą sobie bez tego. Zazna­cza­ją momen­ty, w któ­rych potrze­bu­ją wie­dzy mery­to­rycz­nej i póź­niej do tego wra­ca­ją. Każ­dy musi odna­leźć swo­je tem­po i spo­sób pracy.

Moje doświad­cze­nia dopro­wa­dzi­ły mnie do momen­tu, gdzie muszę prze­ra­biać poło­wę książ­ki, bo istot­na infor­ma­cja, jakiej zigno­ro­wać nie mogę, spra­wi­ła, że moja opo­wieść sta­ła się mało wia­ry­god­na. A w kry­mi­na­le nie ma miej­sca na powąt­pie­wa­nie. Co inne­go, gdy­by­śmy roz­ma­wia­li o fan­ta­sty­ce. Tam cza­sem moż­na zaszaleć.

To tyle.

Morał pły­nie z tego taki, że przed pisa­niem kolo­sów dowiedź­cie się wszyst­kie­go cze­go musi­cie, aby póź­niej nie tra­cić dodat­ko­we­go cza­su na inten­syw­ną redakcję.

Dobra, idę teraz kom­bi­no­wać, jak to zmie­nić, żeby za dużo się nie naro­bić i wyjść z tego z twarzą.

Do następ­ne­go!