Kim jestem?

Jak się to wszystko zaczęło?

Banal­nie. Wymy­śla­nie bajek w dzie­ciń­stwie, wyrwa­ne z kon­tek­stu opo­wie­ści, tony zapi­sa­nych kartek.

Brzmi zna­jo­mo?

Pamię­tasz, tak jak ja ból ręki i pal­ców od długopisu?

Póź­ne wie­czo­ry, kie­dy wiesz, że powi­nie­neś iść spać, bo jutro do szkoły?

Nie­zdol­ność zaśnię­cia, bo opo­wie­ści nie chcia­ły dać za wygra­ną i kotło­wa­ły się do same­go rana?

 

Czy ja mówiłam, że zaczęło się banalnie?

 

W koń­cu każ­dy zaczy­nał podob­nie. Jed­nak nie­któ­rzy zeszli z tej dro­gi, a ja nie. Dla­cze­go? Wie­le razy się nad tym zasta­na­wia­łam. Zada­wa­łam sobie pyta­nia: czy mam szan­sę prze­stać pisać? Czy mi się to nie znu­dzi? Odpo­wiedź zawsze pozo­sta­wa­ła ta sama.

Nie, nie zre­zy­gnu­ję z pisa­nia. Nawet apo­ka­lip­sa nie powstrzy­ma­ła­by mnie od opo­wia­da­nia historii.

Kie­dyś usły­sza­łam od mądrej bab­ci, któ­rą pozna­łam na wolon­ta­ria­cie te sło­wa: „Nie martw się o swo­ją dro­gę, bo ona znaj­dzie cię sama”.